راهنمای گام به گام پیاده روی صحیح و اصول علمی آن - سفر به کیش

مکانیسم های پنهان حرکت و انتقال انرژی در بدن

در فرایند پیاده روی صحیح، بدن ما از الگوی پاندول وارونه استفاده می نماید تا انرژی جنبشی را به انرژی پتانسیل تبدیل کند و کمترین سوخت را بسوزاند. در هر گام، بازوها به طور معکوس نسبت به پاها نوسان می نمایند تا گشتاور چرخشی بالاتنه را خنثی نمایند و تعادل مرکز ثقل حفظ گردد. اگر دست های خود را هنگام راه رفتن کاملاً ثابت نگه دارید، بدن برای جبران این عدم تعادل، 10 درصد انرژی بیشتری می سوزاند و عضلات فیله کمر زودتر خسته می شوند. این هماهنگی بین لگن، ستون فقرات و دست ها، محصول میلیون ها سال تکامل است که سیستم عصبی مرکزی آن را به شیوه ای خیره نماینده مدیریت می نماید.

برای درک بهتر این موضوع، یک اسباب بازی فنری را تصور کنید که روی پله ها پایین می رود؛ هر گام ما نیز باید از همین گرانش و خاصیت کشسانی تاندون آشیلی برای جهش به جلو بهره ببرد. اگر قدم های خیلی بلند بردارید، ترمز حرکتی ایجاد می کنید و به لگن آسیب می زنید. پهنای گام مناسب باید طوری باشد که پای جلویی دقیقاً زیر مرکز ثقل فرود آید. تنفس منظم به وسیله بینی و درگیر کردن خفیف عضلات شکم، ثبات مهره های کمری را تضمین می نماید. این جزئیات کوچک، راه رفتن را از یک جابه جایی ساده به یک ورزش کارآمد و بی خطر تبدیل می نمایند.

جالب است بدانید که تاندون آشیل در پای انسان مثل یک کش لاستیکی عمل می نماید و نیمی از انرژی مکانیکی لازم برای گام بعدی را در خود ذخیره می نماید. در سیستم زیست مکانیک، تکنیک راه رفتن اصولی باعث می گردد پمپ ضربان عضلات ساق پا فعال شده و خون سیاهرگی را بر خلاف جهت گرانش به سمت قلب راهنمایی کند. دانشمندان به این پدیده قلب دوم می گویند؛ سیستم پمپاژی که بدون آن، مایعات در پاهای شما تجمع پیدا می کردند. وقتی بدون کفش مناسب یا روی سطوح بسیار سخت حرکت می کنید، این مکانیسم طبیعی دچار اختلال می گردد و بازدهی انتقال انرژی در مفاصل تا 15 درصد کاهش می یابد.

بازتاب پیاده روی در روان پزشکی و فرهنگ انسانی

پزشکان قرن 18 میلادی معتقد بودند که راه رفتن زیاد باعث جابه جایی مغز در جمجمه می گردد، اما امروزه می دانیم که اصول گام برداری درست مستقیماً باعث تحریک نورون زایی در هیپوکامپ می گردد. چارلز داروین و آلبرت انیشتین هر روز مسیرهای مشخصی را می پیمودند تا گره های فکری خود را باز نمایند. روان پزشکان امروزی نشان داده اند که نوسان ریتمیک پاها باعث هماهنگی امواج مغزی و کاهش هورمون کورتیزول می گردد. راه رفتن در طبیعت نه تنها جسم، بلکه ساختار عصبی روان ما را بازسازی می نماید و مانع از افسردگی مزمن در جوامع شهری می گردد.

اگر به سینما دقت نموده باشید، کارگردانان بزرگ برای نشان دادن اقتدار یا سردرگمی کاراکترها از فرم حرکت آن ها استفاده می نمایند. در فیلم بیلی الیوت، پایکوبی و راه رفتن به ابزاری برای رهایی از فشارهای اجتماعی تبدیل می گردد. در ادبیات نیز، مفهوم فلانور یا پرسه زن شهری در آثار بودلر، اهمیت ارگونومی حرکت و مواجهه با فضای شهری را به تصویر می کشد. سینما به ما یادآوری می نماید که نحوه گام برداشتن انسان، شناسنامه روحی و نحوه تعامل او با دنیا پیرامونش است.

ارسطو فلسفه خود را حین قدم زدن در پرپاتوس به شاگردانش آموزش می داد و آن ها به فیلسوفان مشائی معروف شدند. در واقع، تفکر عمیق بشری با حرکت زنجیره ای پاها گره خورده است. انسان مدرن با نشستن طولانی مدت، این هماهنگی تکاملی را فراموش نموده و دچار تضعیف عضلات سرینی شده است. بازگشت به الگوی درست حرکت، بازگشت به همان شیوه زیستی است که اجداد ما را قادر ساخت تمام قاره های زمین را با پای پیاده فتح نمایند و به حیات ادامه دهند.

شگفتی های ناشناخته از اثرات راه رفتن بر بدن

تمرین منظم و اصلاح الگوی راه رفتن می تواند فشار خون سیستولی را تا 8 میلی متر جیوه کاهش دهد و طول عمر تلومرها را در سلول های خونی افزایش دهد. با رعایت همین نکات ساده، شما سیستم ترشح اندورفین را در بدن فعال می کنید که مسکنی طبیعی برای دردهای مزمن است. هیچ دارویی در دنیا وجود ندارد که بتواند به میزان نیم ساعت حرکت ریتمیک روزانه، تمام ارگان های داخلی را تنظیم کند. آغاز این مسیر به هیچ تجهیزات پیچیده ای احتیاج ندارد؛ تنها کافی است بند کفش هایتان را ببندید، قامت خود را راست کنید و با آگاهی قدم بردارید.